تا از بركت اين معرفت ، به اين نتيجه برسد كه هرچه را جز خدا به عنوان هدف قرار دهد ، دچار سراب شده و هرچه بكوشد و هرچند فعاليت كند و هرچه از عمر مايه بگذارد ، به چيزى نخواهد رسيد و جز از دست دادن تمام پايه‌هاى زندگى نصيبى عايدش نخواهد شد : [ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً . . . ] « 1 » . و كافران اعمالشان مانند سرابى در بيابانى مسطّح و صاف است كه تشنه آن را [ از دور ] آب مىپندارد ، تا وقتى كه به آن رسد آن را چيزى نيابد . آرى ، اينان هم در پايان عمر ، درمىيابند كه همه چيز را فداى هيچ و پوچ كرده‌اند ! مالك حقيقى خداست اسلام از طريق آيات محكم قرآن و براهين روشن‌تر از آفتاب ، خداى عزيز را مالك همه چيز مىداند و ملكيّت و مالكيّت حضرت حق را اصيل دانسته ، مالكيّت غير او را اعتبارى و وهمى مىداند . وقتى در اين زمينه دقت كنيد ، مىبينيد حق همين است ، احدى در اين عالم داراى ملكيّت اصيل نيست ، انسان كه جا دارد اشرف مخلوقات گردد ، عريان و فقير و ندار متولّد مىشود و روز رفتن از دنيا هم با دست تهى و خالى از امور مادى به عالم آخرت مسافرت مىكند ؛ وقتى انسان با اين همه بزرگى و عظمت و جايگاهش در خلقت نسبت به امور مادى و غير مادى امانت‌دارى بيش نباشد ، ديگر موجودات را ببين كه در چه حالى هستند ؟ !

--> ( 1 ) - نور ( 24 ) : 39 .